سفارش تبلیغ
صبا ویژن
 
 تعداد کل بازدید : 378016

  بازدید امروز : 8

  بازدید دیروز : 37

روس پرسрусспрес

[ خانه | ایمیل |شناسنامه | مدیریت ]

 

 

لینک دوستان





















 

روس پرسрусспрес
АЛИ ВАТАНЫ
دانش آموخته علوم سیاسی

 

پیوندهای روزانه

 

لوگوی سایت

روس پرسрусспрес

 

فهرست موضوعی یادداشت ها

سخن مسئول وب[19] . گزارش تصویری[14] . مقالات[14] . اخبار روسیه[13] . سیاست در روسیه[7] . زبان روسی[4] . صنعت نظامی روسیه[3] . سیمای اقتصادی روسیه . بلاروس . چچن .

 

آرشیو

گزارش تصویری
مقالات
سیاست در روسیه
سیمای اقتصادی روسیه
صنعت نظامی روسیه
سیمای اجتماعی ، فرهنگی ،تاریخی و مشاهیر روسیه
زبان روسی
اخبار روسیه
سخن مسئول وب

 

اشتراک

 

 

آن که میان خود و خدا را به صلاح دارد ، خدا میان او و مردم را به صلاح آرد ، و آن که کار آخرت خود درست کند ، خدا کار دنیاى او را سامان دهد ، و آن که او را از خود بر خویشتن واعظى است ، خدا را بر او حافظى است . [نهج البلاغه]

پیش بینی های 2008 به نقل از سایت روسیران

نویسنده:АЛИ ВАТАНЫ::: یکشنبه 86/11/7::: ساعت 6:17 عصر

 

سال 2008، سال انتخابات ریاست جمهوری در روسیه و ایالات متحده است. صرف نظر از نتیجه رأی‌گیری، برگزاری این انتخابات در یک سال در هر دو کشور، عامل مهم سیاست جهانی است. نتایج این انتخابات می تواند برای سالهای آینده ترکیب نیروهای اساسی صحنه جهانی را تعیین کند.

تغییرات بدون تغییرات

دمیتری مدودف نامزد مقام ریاست جمهوری روسیه که احتمال پیروزی او بسیار بالاست، فعلاً تمایل به تداوم بخشیدن به خطر سیاسی رئیس جمهور فعلی را از خود نشان می دهد. دلیلی نیست که ما در صداقت او شک کنیم ولی تمایل به ادامه خطر رئیس جمهور قبلی به معنی تکرار دقیق فعالیت‌های او نیست.

تاریخ سال‌های اخیر روسیه نشان می دهد که خط سیاست خارجی کشور حتی در زمان ریاست جمهوری یک نفر می تواند دستخوش تحولات اصولی شود. اوایل دوران یلتسین و درزمان وزارت آندری کوزیرف روسیه به طور کورکورانه از سیاست غرب پیروی می‌کرد ولی در دوران یلتسین متأخر یوگنی پریماکوف در مقام نخست وزیر روسیه در ماه مارس سال 1999 به مانور معروف دور زدن بر فراز اقیانوس اطلس و بازگشت به مسکو، بدون انجام دیدار از ایالات متحده دست زد.

ادامه خط سیاسی، به معنی حفظ تیم رئیس جمهور سابق نیست. بنا بر این جابجایی مسئولین وزارت امور خارجه و اداره سیاست خارجی دفتر ریاست جمهوری احتمال زیادی دارد ولو اینکه به احتمال قوی بلافاصله بعد از روی کار آمدن رئیس جمهور جدید این تغییرات مشاهده نخواهد شد. البته، چگونگی خط سیاست خارجی عمدتاً نه به وزیر امور خارجه یا اداره سیاست خارجی کرملین بلکه به برنامه‌های خود رئیس جمهور در زمینه سیاست خارجی بستگی دارد.

اواخر سال گذشته که ولادیمیر پوتین نهایتاً دمیتری مدودف را به عنوان جانشین خود انتخاب کرد، تفسیرهای رسانه های گروهی غرب عمدتاً به خویشتن‌داری مثبت آمیخته بود: مدودف حقوقدانی است که به نظریات لیبرال پایبند است و با سرویس‌های ویژه ارتباط ندارد. ولی آنچه که مهمتر به نظر می‌آید، این است که مدودف همزمان معاون اول نخست وزیر و رئیس هیأت مدیره شرکت «گازپروم» است. بردار سیاست خارجی روسیه (مکانند اتحاد شوروی) جمعی از بردارهای متفاوت دو گروه لابی اساسی سوخت و انرژی و صنایع نظامی است. تفاوت منافع این دو گروه، نتیجه متفاوت بودن مصرف کنندگان محصولات آنها می‌باشد.

اکثر مشتریان محصولات بخش سوخت و انرژی در غرب و به خصوص در اتحادیه اروپا واقع شده‌اند در حالی که صنایع دفاعی با کشورهای جهان سوم و رژیم‌هایی سروکار دارد که غرب به آنها «چپ چپ» نگاه می کند. هنگامی که نمایندگان بخش سوخت و انرژی به ریاست روسیه می‌رسند، روابط با غرب گرم‌تر می‌شود. ولی تقویت افراد بر آمده از صنایع دفاعی، موجب تشدید رویارویی می‌شود.

به ظاهر، انتخاب مدودف و نه سرگئی ایوانوف، نشان میدهد که در مرحله تاریخی جاری در محافل عالی قدرت خط بخش سوخت و انرژی نسبت به خط صنایع دفاعی برتری پیدا می‌کند. بنا بر این، انتظارات کمابیش خوشبینانه ناظران غربی کاملاً موجه است. ولی نباید از این واقعیت غافل ماند که سیاست امروزی بخش سوخت و انرژی روسیه با سیاست دوران ویکتور چرنومردین، نماینده دیگر این بخش در ریاست روسیه، فرق زیادی می‌کند. اواخر سالهای 1990 که قیمتهای مواد انرژی‌زا تا پایین‌ترین سطح افت کرده بود، روابط حسنه با غرب به عنوان مصرف کننده اصلی این کالا، برای روسیه تنها وسیله بقای وجود بود. ولی الآن که قیمت یک بشکه نفت به 100 دلار رسیده است و می تواند باز هم بیشتر رشد کند، روسیه می‌تواند از مواضع زور با غرب گفتگو کند.

با عنایت به فقدان موجبات افت قیمت نفت، بعید است که گرایشات مخصوص دوره پوتین (که عده‌ای این گرایشات را رویارویی نامگذاری کرده‌اند و دیگران «دفاع محکم از حق حاکمیت روسیه» که ماهیت سیاست از انتخاب یکی از این تعاریف فرق نمیکند) تضعیف شوند.

این نتیجه‌گیری کلی در رابطه با حوزه‌های مشخص منافع روسیه در صحنه بین المللی به معنی ذیل خواهد بود. روسیه در فضای شوروی سابق مانند سابق مدعی نقش «برادر بزرگ» در روابط با کشورهای مشترک المنافع و حتی بالتیک خواهد شد. رویارویی با گرجستان ادامه خواهد یافت. ممکن است این رویارویی شکل ملایم‌تری (بدون اخراج گسترده مهاجران و بازرسی‌های مالیاتی رستوران‌های گرجی) به خود بگیرد ولی مسکو با تفلیس در زمینه آبخازستان و آستیای جنوبی به هیچ سازشی تن نخواهد داد. حملات لفظی به کشورهای بالتیک ادامه خواهند یافت ولی ممکن است نقش دوره‌ای «کتک‌خوار» از استونی به یکی از همسایگانش منتقل شود. در روابط با اوکراین سیاست چوب و هویج ادامه خواهد یافت. اتحادیه روسیه و بلاروس مانند سابق به عنوان هدف غایی اعلام شده ولی هیچ گام مشخصی در این جهت برداشته نخواهد شد.

روسیه در روابط با اروپا مانند سابق از نفت و گاز به عنوان برهان قاطع هر بحثی استفاده خواهد کرد. لذا بعید است که سازشی در مورد کوزوو حاصل شود. اگر قطعنامه درباره مسأله کوزوو به شور شورای امنیت سازمان ملل متحد گذاشته شود، روسیه مانع از صدور آن خواهد شد. به موازات آنکه کشورهای اتحادیه اروپا یکی بعد از دیگری به شناسایی رسمی دولت خودجوش کوزوو خارج از شورای امنیت، مبادرت ورزند، روسیه به طور فزاینده‌ای از عامل کوزوو برای حل مسایل در نزدیکی مرزهای خود (کرانه رود دنستر، آبخازستان و آستیای جنوبی) استفاده خواهد کرد.

همکاری نظامی فنی و تعامل اتمی با رژیم‌های مغضوب از نظر غرب در قسمتهای دیگر جهان بدون توجه به واکنش واشنگتن و اروپا به این همکاری ادامه خواهد یافت.

در روابط با واشنگتن تا آغاز سال 2009 نباید انتظار تحولات ریشه‌ای را داشت. این نتیجه نه خط بلاتغییر سیاست خارجی مسکو بلکه آن است که خود ایالات متحده که مشغول مبارزه انتخاباتی خود است، برای تجدید نظر در سیاست خارجی خود فرصت نخواهد داشت.

تغییرات معوقه

انتخابات فعلی ریاست جمهوری ایالات متحده، طی 16 سال اخیر یا حتی در طول تاریخ آمریکا کمتر از همه قابل پیشبینی است. امروز نمی توان نتیجه رأی‌دهی ماه نوامبر را پیشبینی کرد و حتی گفت چه کسی از طرف دو حزب اصلی جمهوری‌خواه و دمکرات نامزد این احزاب در انتخابات خواهد شد. فقط رو 5 فوریه که در 22 ایلت همزمان انتخابات مقدماتی برگزار می‌شود، می توان پاسخ کمابیش روشن این سئوال را دریافت کرد.

پارادوکس اوضاع داخلی سیاسی ایالات متحده آن است که نامزدهای رادیکال برای رسیدن به قدرت شانس بیشتری دارند چرا که در ماه نوامبر نتیجه انتخابات به وسیله آرای اکثریت ساکتی که هیچ یک از احزاب اساسی این کشور تعلق ندارد، تعیین خواهد شد. بنا بر این، فعلاً زود است که سیاست خارجی دولت جدید را پیشبینی کنیم. علاوه بر آن، انتخاب کننده آمریکایی بیشتر به فکر مسایل داخلی کمانند مالیات، برنامه‌ها اجتماعی، سقط جنین، حقوق اقلیت‌های جنسی و نژادی است تا سیاست خارجی.

ولی مبارزه انتخاباتی خود به خود برای سیاست دولت فعلی در سال آخر ریاست جمهوری جرج بوش اهمیت فراوانی دارد. صاحب فعلی کاخ سفید از نقش «اردک لنگ» که از همان ابتدای دوره دوم ریاست جمهوری برای او قایل شدند، راضی نیست. شکی نیست که بوش سعی می‌کند فعالیت خود را در مقام ریاست جمهوری را به وسیله یک کار بارز به پایان ببرد. دولت فعلی آمریکا از مجموع مسایل سیاست خارجی امروزی فقط به سه مسأله ایرانت، عراق و حل و فصل بحرانی فلسطینی-اسراییلی علاقه واقعی دارد.

در شرایط نارضایتی فزاینده آمریکایی‌ها از طولانی شدن عملیات جنگی در عراق، رئیس جمهور سعی می‌کند از استدلالات هر چه بیشتری به نفع حل و فصل نظامی مسأله عراق استفاده کند. البته، کاهش قابل توجه یا خروج کامل نیروهای آمریکایی از عراق در سال 2008 قابل پیشبینی نیست. خروج نیروها به معنی اعتراف به شکست خود است. دولت سعی می‌کند در آینده نیز خروج نیروها از عراق را هرچه دشوارتر سازد چنانچه کسی از مخالفان قسم خورده جنگ وارد کاخ سفید شود.

عملیات جنگی علیه ایران احتمال کمی دارد ولی کاملاً منتفی نشده است. اعمال تروریستی 11 سپتامبر 2001 سطح محبوبیت جرج بوش را تا حدی ارتقا داده بود که او موفق شد حتی با همراهی هورا کشیدن مخالفان خود به دو عملیات جنگی (در اکتبر 2001 علیه افغانستان و در مارس 2003 علیه عراق) دست بزند و در نوامبر سال 2004 مجدداً برنده انتخابات شود. ولی امروزه جنگ پیروزمندانه کوچک چنین نتیجه بلندمدتی را نخواهد داد. بنا بر این، اگر قرار باشد که درگیری جنگی با ایران صورت بگیرد، نباید قبل از پایان تابستان و اوایل پاییز انتظار آن را داشت. ممکن است چنین سناریویی به کار گرفته شود. اواخر بهار- اوایل تابستان در خاک ایالات متحده یا علیه نمایندگی‌های امریکایی در آفریقا یا خاور میانه عمل تروریستی بزرگی رخ می‌دهد که بعد از آن کارزار گسترده تبلیغاتی شروع می‌شود که ایران را به جای سازمان القاعده که همه از دست آن خسته شده‌اند، دشمن شماره یک آمریکا اعلام می‌کند. اواخر اوت یا در ماه سپتامبر تأسیسات نظامی و هسته‌ای ایران هدف ضربات موشکی و بمباران‌ها قرار خواهند گرفت. ولی کار به عملیات زمینی نخواهد رسید چرا که تجربه افغانستان و عراق نشان داده است که جنبه‌های منفی این عملیات با نتیجه تبلیغاتی آن قابل مقایسه نیست.

البته، احتمال بیشتری می‌رود که ایالات متحده سعی کند مسأله ایران را با توسل به روش‌های سیاسی و اقتصادی حل کند و بیشتر نه ایران بلکه کشورهایی را که با ایران همکاری می‌کنند و از جمله روسیه، تحت فشار بیشتری قرار دهد.
کاامرسانت

 
 

 پیش بینی های 2008

 

 امکان خودداری زیوگانف از کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری

 

  توقف روند کاهش جمعیت روسیه در سال 2012

 

 سخنرانی مدودف در همایش مدنیت

 

 موافقت پشت پرده روسیه با شوک اقتصادی علیه ایران

 

 پایان لیبرالیسم کاذب در روسیه

 

 سمت جدید سفیر آمریکا در روسیه

 

 اخراج دیپلمات های روس از بریتانیا

 

 فعالیت شورای بریتانیا در مناطق روسیه اینترنتی خواهد شد

 

 دیدار وزیر امور خارجه لهستان نشانه بهبود روابط با مسکو می‌باشد

 

 حضور 50 تا 60 درصد مردم روسیه در انتخابات ریاست جمهوری این کشور

 

 خروج از دموکراسی خیابانی

 

 انگلیس و آمریکا در پی تجزیه روسیه

 

 تغییر مواضع روسیه در قبال ایران

 

 2008 و تنش های روسی -امریکایی



چهار سناریوی روسی برای ایران در سال 2008

نویسنده:АЛИ ВАТАНЫ::: چهارشنبه 86/10/19::: ساعت 9:19 عصر
سناریوی اول: ایران به برنامه غنی سازی اورانیوم ادامه می دهد، شورای امنیت سازمان ملل متحد اعتبار تحریمات نمادین را حفظ می کند، آمریکا و اتحادیه اروپا به سیاست توقف همکاری با ایران (تحریمات یکجانبه) ادامه می دهند. در این صورت بُرد با روسیه و چین و تمامی سایرینی است که روابط اقتصادی با ایران را توسعه می دهند و در عین حال به مندرجات تحریمات سازمان ملل عمل می کنند.

سناریوی دوم: آمریکا ضربات موشکی محدودی به ایران وارد می کند، تهران بدان پاسخ نمی دهد و بجای آن رئیس جمهور کنونی که بسیار متمایل به ریسک است را تغییر می دهد. در این صورت روسیه، چین و تمامی آنانی که نه از فشار آمریکایی حمایت کردند و نه از دعوت به مبارزه های ایران از غرب، پیروز می شوند (یا پیروز نمی شوند).

سناریوی سوم: تلاش برای اشغال ایران. آمریکا، حتی در صورت موفقیت اولیه در حمله، دچار فاجعه سیستماتیک می شود. در نتیجه همه پیروز می شوند، بغیر از آمریکا و کشورهای خاور نزدیک و میانه.

سناریوی چهارم: ایران طی سال 2008 به آرامی با آمریکا توافق می کند. همه پیروز می شوند، بخصوص ایران، روسیه نیز هیچ چیزی از دست نمی دهند.

نکته : روسیه در این چهار سناریو هیچ چیز از دست نمی دهد!

پوتین مرد سال مجله معتبر تایم

نویسنده:АЛИ ВАТАНЫ::: یکشنبه 86/10/2::: ساعت 8:36 صبح

 ولادیمیر پوتین به خاطر بازگرداندن قدرت و ثبات کشورش در صحنه‌های جهانی روز چهارشنبه عنوان مرد سال 2007 را از این مجله دریافت کرد . گفتنی است در ردهای بعدی ال گور معاون سابق رئیس‌ جمهور آمریکا و جی کی رولینگ نویسنده مشهور کتابهای هری پاتر قرار دارند.
سر دبیر مجله تایم درباره انتخاب پوتین گفت: او تزار جدید روسیه است.گرچه تا حدودی خطرناک است و به آزادی‌های اجتماعی و آزادی کلام اهمیت نمی‌دهد در عین حال او خواستار ثبات در روسیه است و به همین خاطر روسیه او را دوست دارد.
پوتین آماده نخست وزیری
 انتخاب مجله تایم درست چند روز پس از اعلام آمادگی پوتین برای پذیرش سمت نخست وزیری بود . دیمیتری مدویدوف تنها کاندیدای حمایت شده پوتین از او خواسته بود تا در صورت انتخاب شدن به عنوان رئیس جمهوری سمت نخست وزیری کشور را قبول کند.
ولادیمیر پوتین مامور سابق KGB در سال 1999 پس از بوریس یلتسین به سمت ریاست جمهوری روسیه برگزیده شد.
گفتنی است محمود احمدی‌نژاد که در فهرست نامزدهای مجله تایم به عنوان مرد سال 2007 قرار داشت در نتیجه نهایی اعلام شده از سوی این نشریه در میان پنج شخصیت برگزیده سال 2007 قرار ندارد.

نقل قول از خبرنگار تایم در روسیه

نزدیکی های نیمه شب چهارشنبه، اندکی پس از آن که مرور بخش های خبری تلویزیون روسیه و گزارش های غرورآمیز آن درباره انتخاب ولادیمیر پوتین به عنوان چهره سال مجله تایم را به پایان رساندم، پیام های زیادی از دوستانم دریافت کردم که دلایل این انتخاب را جویا می شدند.
بسیاری از این دوستان قدیمی که تعداد زیادشان روشنفکران و جزو نخبگان اجتماعی بودند، سر به سرم می گذاشتند اما نه کاملاً. یکی از آنها خاطرنشان کرد: هر لطیفه ای ذره ای حقیقت در خود دارد.وقتی در خلال واکنش های بی امان اولیه به اعلام چهره سال تایم در تلویزیون روسیه صحبت می کردیم فهمیدم همانگونه که پوتین در گفت وگوی ویژه با سردبیران مجله درباره آزادی تلویزیون روسیه مدعی شده چندان بیراهه نرفته و این تلویزیون به رغم دولتی بودن آزاد است.
بسیاری از صاحبنظران روسی آزادانه دستاوردهای پوتین در بازگرداندن روسیه به نقشه دنیا را می ستودند و آزادانه تحلیل تایم از آنچه را که در مسیر وی به سوی این دستاورد رخ داده بود باز هم آزادانه حذف می کردند.آن شب دوستی پرسید: «به نظرت این پوشش خبری چه تأثیری روی عوام دارد آنهایی که هرگز وارد سایت تایم نشده و یا نسخه چاپی اش را نخوانده اند » او بر این باور بود که ذهن آنها از دلایل تایم برای تأیید پوتین و سیاست هایش تهی خواهد ماند.
سپس از «اکو مسکووی» یک ایستگاه لیبرال رادیویی که ویژه شمار معدودی از روشنفکران است، تماس گرفتند. تا جایی که توانستم کوتاه توضیح دادم: انتخاب وی از سوی تایم تأیید و پذیرش سیاست هایش نیست. همه کسانی که مردان سال شدند تأثیرات ماندگاری بر رخدادهای سال های خود که در تاریخ ماندنی شد بر جای گذاشتند. روزنامه نگاران تایم مانند بازرسانی هستند که جست وجو می کنند، گردآوری می کنند و تا حد امکان حقایق کامل و جامعی درباره یک مسأله خاص ارائه می دهند و به مخاطبان این امکان را می دهند که خود تصمیم گیری کرده و درباره تأثیرات مطلوب یا نامطلوب یک شخص حکم مستقلی صادر کنند.به مصاحبه کننده رادیو اکومسکووی گفتم در مورد پوتین، نکته حیاتی در انتخاب وی به عنوان چهره سال آن بود که وی روسیه را احیا کرد و بار دیگر این کشور را به نقش کامل کننده اش در سیاست بین المللی و اقتصاد جهانی بازگرداند.بسیاری از مردم روسیه از سیاست پوتین در تبادل آزادی ها و دموکراسی با ثبات و نظم - یا از منظر منتقدانی مثل خودم تبادل آزادی و دموکراسی با توهم ثبات و نظم - حمایت می کردند. مردم روسیه بر این باورند که تأثیر پوتین بهبودی می آفریند.
آنها از من تشکر کرده و تلفن را قطع کردند. سایر دوستانی که نظراتم را به هنگام پخش این گفت وگو شنیده بودند تماس گرفتند و تعریف و تمجید کردند.یکی از ویژگی های عجیب و غریب در تجربه تقریباً ?? ساله ام به عنوان تنها شهروند روسی منتخب در میان خبرنگاران تایم آن است که در اغلب موارد موضوعات روسیه را در تماس رو در رو با دوستان و همکارانم در مجله بررسی نمی کنم، نه این که همیشه حق با من باشد. با این حال، هنوز معتقدم در این باره حق با من است که ظهور پوتین به عنوان تنها رهبر ملی قابل اعتنا و تأیید ضمنی این نقش از سوی خود او نشانگر آن خواهد بود که روسیه به مرحله ای رسیده که به دامان اقتدارگرایی جدیدی نخواهد خزید اما یقین دارم دوره حاکمیت پوتین - که پیش بینی می کنم طولانی خواهد بود - بار دیگر کشور را در وضعیتی قرار خواهد داد که واسیلی کلیوچوسکی مورخ بزرگ روسی یک قرن پیش آن را چنین توصیف کرده بود: دولت مقتدر می شود.از سوی دیگر، با این ایده هم - که برخی از همکاران آمریکایی از آن دفاع می کنند - موافق نیستم که این رژیم برای روسیه خطرناک است. به همین دلیل است که تصور می کنم پوتین گزینه ای صحیح به عنوان چهره سال بود. زیرا امسال هیچ فرد دیگری به اندازه او تأثیر عمیق و سرنوشت ساز بر تاریخ نگذارده است.


<      1   2   3      

لیست کل یادداشت های این وبلاگ

در حادثه غرق شدن کشتی ولگا؛ دستکم یکصد و شانزده نفر کشته شدند
خرافات در روسیه
آموزش زبان روسی
چچن
مولداوی بین تمایل به اتحادیه روسیه- بلاروس و اتحادیه اروپا سرگرد
عملیات هیلمر و آغاز جنگ جهانی دوم
تائید نسل کشی مردم غیر نظامی اوستیای جنوبی توسط نیروهای گرجی
سرآغاز کلام
[عناوین آرشیوشده]


[ خانه | ایمیل |شناسنامه | مدیریت ]

©template designed by: www.persianblog.com

border="0" ALT="Google" align="absmiddle">